Şiir

GG

Gündüz geceye karıştı, gece ses etmedi bu duruma.
Hoşuna gitmişti, üstüne düşen bu ışık.
Gündüz, her gece ziyaret etti karanlığı.
Gündüz, geceye gelin gidiyordu.
Ne sevdiler, bu zıtlığı.

Hep gündüz gidecek değildi ya gecenin peşinden.
Bir gün geceyi beklemeye karar verdi.
Bekledi.
Kimse gelmedi.
İkinci gün yine bekledi.
Yine kimse gelmemişti.
Üçüncü gün oldu, yine gelen giden yoktu.
Gece olmasını bekledi, çünkü artık dayanamıyordu.
Geceyi görmesi gerekiyordu.
Gece, üzgün bir kenarda kendi karanlığını yaşarken
Bir an gündüzün ışığıyla aydınlandı.
Yüzüne küçük bir tebessüm geldi, yerleşti.
Gündüz daha çok sokuldu.
“ Neden gelmedin?” dedi geceye.
Gecenin hüznü, yüzüne gözlerine büründü.
Ve şöyle dedi gündüze “ gündüz geceye karıştı, insanların ne gündüzü belli ne gecesi, biz olduğumuz yerde kalalım ne sen bana gel ne ben sana”.
Ve ayrıldılar, insanların gecesi de belli oldu gündüzü de.
Ama onlar, zaman içine sıkışıp kaldılar.

Ben bir aşkı anlattım, siz sıkıştığınız zamanın içinde binlercesini yaşadınız.
Geçmiş olsun…

SERPİL KAYA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

GG