• Deneme

    Aynen

    Yazamadım sana. Kusuruma bakmazsın değil mi? Biliyordum, bakmayacağını. Dilim varmadı diyelim, yok yok elim varmadı demek daha doğru olur. Ben, düşünüyordum. Her gün, her an düşünüyordum. Anıları diziyordum, kronolojik bir sıralama yapıyordum belki de. Bir de söyleyeceklerim sıralanıyordu bir bir kafamda. “Önce ben” diyorlardı , “yok hayır, önce ben”. “Kavga etmeyin durun” diye kafamın içine seslendim. Her şeyin, herkesin bir sırası vardı. Aklım biliyordu bunu, ben biliyordum ama gerçek hayat öyle mi. Sıra mı dinliyor. Sırasız gidiyor, gidenler. Benim adaletime kalmış olsaydı, hayatta bırakmazdım seni. Biraz daha kalsaydın be arkadaş. Alışmam mı gerekiyor bu yokluğa şimdi. Alışmıyorum, neden alışayım hem. Neye alışayım. Ağzıma bile alamadığım bu duruma mı alışayım. Yok…

  • Deneme

    Uyandır Beni…

    Kahvenin soğuk gelmesine aldırış etmemiştim. Hayat buz gibiydi, üşütüyordu; bir kahveye mi kafa yoracaktım. Tek solukta içtim, ayıldım. Ama hayatın bu uykusundan ne içersem içeyim ayılmayacağım apaçık ortaydı. Farkındalıklar, terapiler, ruha ufak ufak dokunuşlar, şoklar, cenazeler, kazalar, sevinçler ve mutluluklar; an içinde kalıyor. Ayılmayı ne kadar istesen de hep uyku halin devam ediyor. Yalın bir cümle gibi hayatım, kısa ve anlam içermiyor. Veyahut bana öyle geliyor. Geriye dönüyorum ne zaman başladı bu uyku haline geçişim, diye düşünüyorum. Sanırım günlerden hafta içi bir gündü. Pek hatırlamıyorum, öyle çok zaman geçmiş ki üstünden. Geçiş izni sonrası, kelimeler aktı içime. Bir noktaydım, bir hiçtim. Sustum. Neden sustuğum soruldu. Daha çok sustum. Hazmetmeye çalışıyordum,…

  • Deneme

    Zamane

    Sonra bir cümle alelacele döküldü ağzımdan, tutamadım. “Ben gidiyorum.” Sen kalıyor musun? Bir kaç gün daha kal bence, hani belki fikrim değişir geri dönerim. Bulamazsam çok acı çekerim bak. Bence sen biraz daha kal. Hatta hayatında ben varmışım gibi devam et. Hani olur ya hüzünlenirim, hava almak ister aklım. Belki okşanmak ister egom. Sen iyisi mi biraz daha kal. Soğuk olur geceleri, sıkı giyin üstünü ve üşütme ben gelene kadar. Seni çok düşündüğümden değil ya işte, sağlam durman gerek. Benim arada senin kapını aralamam gerek. Sen bekle, ben kendimi gezintiye çıkarıp döneceğim. Belki yine seveceğim ama sen bekle. Beklemenin kime zararı var. Hatta yararı bile olur, insan sabrı öğreniyor. Güzel…